Hakkımda

Delidir, ve bütün deliler gibi ne yapsa yeridir…

hakkaniyet  isimli bir güzele aşıktır lakin bu deli…

hakkı herkes görür hakkını verir ama hakkaniyeti görebilmek basiret ister feraset ister…zordur velhasılı..gerçekte ise neyin ne oldugunu kimse bilemez…

 klavyede yazmak bazen sinir bozucu oluyor evet..kagıt kokusu yok..mürekkep kokusu da öyle…ve daha da güzeli yazdıklarının üstünü çizebilmek denen bir şey de yok…yaptıgın hatayı göremiyorsun pek ekranda…yazdıkça yanlışların azalıp kalemin kagıt üstünde kayarak gitmeye başladıgını, düşüncelerin ardı ardına kagıda nakşedildigini göremiyorsun…oysa hatalar görülebilinmeli degilmidir ? görünüp ders alınabilinsin diye orda öylece kendini hatırlatmalı degilmidir çatık kaşlı baba şefkatine benzer bir surette?

işte bilgisayarın hayata kattıgı yoo hayır hayattan alıp götürdügü şeylerin başında bu “silinebilme” kabiliyetinin had safhaya ulaşması gelmektedir…mail gelir silersin… yorum yazar sonra begenmez degiştirir iki daka öncekileri silersin…msnde konuşulanlar pencere kapanınca silinir gider…bu kadar kolaylıkla silinebilir olmanın götürüsü ise saatleri ayarlama enstitüsünde tarif edildigi şekliyle, herkesin birer saniye kaybıyla yekunu günde binlerce saat tutan o muazzam zaman kaybının bir benzeridir…aslında sildigimiz her kelime bir şekilde akli melekelerimizi tembelleştirmekte degilmidir ?

evet ama aslında silmek iyidir…hatamızı silmezsek yanlışımızı düzeltmezsek başkalarını yanlış yönlendirmekten kaçınmak da namümkün olacaktır haliyle…lakin ey kaari, demek istedigimiz şudur ki , bu makina vasıtasıyla düzeltilen şeylerden geriye bir iz kalmamakta ve bu da insanın içindeki o daha iyiye gitmiş oldugunu görme hevesine engel olmakta, bir nevi terakkiye gizliden gizliye gem vurmaktadır… 

bir de saman kagıt tutkusu vardır bende…hayır hayır..gözleri yormadıgı için degil, maziye takılıp kalmış oldugum için severim saman kagıdı ben…