Category Archives: Maziden

Mutfakta salata yapmakla ugraşırken, salonda gürültü olsun diye açık bırakılan televizyondan lisedeki edebiyat hocasının o nev i şahsına munhasır, sükunetli ama hararetli, kendinden emin sesini duyup da onu hiç degişmemiş halde görmenin duygusunu tarif edebilirmisin ey kaari ?

sabah sabah bir mesaj…telefonda bilmedigim bir numara … hal hatır soruyor…kim ki bu ?

telefon çalıyor..”alo?”

bu ses tanıdık…kinim alevleniyor birden…

sonra “ben sana ne yaptım ki?” diyor.

“An den boridem ez zendegi dil…”

hiç bir şey yapmamışsan eger, neden ancak bir yıl sonra arayasın ?

“O mîkeşido, men mîkeşidem

O ez kemer tir, men ah-i batın”

telefonun kırmızı tuşu , iyi ki sen varsın…

“guftâ sebep, guftam cünun …

guftâ ki bud, guftam ki yar

guftâ çe govt, guftam ki sabr

“An dem borîdem, ez zendegi dil..”

“bizim milleti anlamak çok güç. genellikle cenaze törenlerimiz bir felakettir. bir hay huy içinde geçer.hele cenaze mezarlıga götürüldügünde …insan mı gömüyoruz yoksa bir mahluk mu ? paldur küldür gider. desen ki, “bu millet cenazeden anlamaz bir şey bilmez .” onu söylemek de kolay degil. çok enterasan istisnalar var.mesela Ali Emiri Efendi, bizde müthiş kitap toplayıcılarının başında gelir ve Divan-ı Lugat-üt Türk’ü bir yerden satın almıştır; sonra da Talat Paşa bastırdı bu kitabı…Ali Emiri Efendi, ölmeden önce, on sekiz bin kadar yazma eseri ve kıymetli kitabı Millet kütüphanesine bağışlamıştır. cenazesi oradan geçerken, o halk kimsenin düşünmeyecegi bir incelikle Millet kütüphanesinin önünde tabutunu havaya kaldırdı. adeta,”kitapları onu selamlasın o da kitaplarına baksın” diye…öyle götürüp defnettiler Ali Emiri efendiyi…” (i.ortaylı kitabı, zaman kaybolmaz)

önceleri severdim kendisini. ceketi de vardı…takımdı…gayet şıktı, yakışıklıydı, havalıydı … kendisiyle fotografımız bile var bir bayram sabahında… velhasılı önemli gün ve bayramlarda giyinmek içindi o… bisiklete onunla binmeye izin yoktu kirletirim diye…

bir acayipti benim ilk bisikletim…her kesin bmx i oldugu bir devirde bende kontra pedal vardı…bilenler bilirler, kontra pedal bisikletlerde fren sistemi normal bisikletlerden biraz farklıdır…pedalı geriye çevirmeniz fren için yeterlidir…o yüzden alışık olmayanların sürmesi epey zordur…

benim için ise çocuk oyuncagı hüviyetinde idi…bir kere bisikletin götünü kaydırmak çok kolaydı, ve bu hareketi yapabilmek o zamanlar için mahallede bir prestij göstergesiydi ve o günkü aklımızla kızlara hava atabilmemizin en kolay yoluydu…ayrıca bisikletin fren pabuçlarının eskimesi sorunu yoktu…fren kablolarıyla baş etme diye bir problem de yoktu…

o bisikletin tepesinde napolyonun at üstündeki halinin bir kopyasıydım ben…istedigim zaman atımı mahmuzlar şaha kaldırır, metrelerce ön tekerlek havada gidebilirdim…isteyince son sürat giden bisikleti zınk diye durdurabilirdim…

tabi bazı  küçük sorunlarımız da yok degildi…misalen kontra pedalın zinciri sık sık atardı…bir bisiklette sadece bir fren sistemi oldugu ve onun da zincire baglı oldugu düşünüldügünde gayet hayati olan bu problem ayaklarımızı fren gibi kullanabilme kaabiliyetimiz sayesinde vakai adiyeden addedilir olmuştu…

fakat bir sorun vardı ki işte onunla bir türlü başa çıkamamıştım…kontra pedalın zinciri pantolonların paçasını sıkıştırıyor, bisikletin göbegine sıkışan paçalar yırtılıyor, bana pantolon dayanmıyordu…neticede memur ailesi olmamız münasebetiyle bütçe kısıtına maruz kalan annem en sonunda çareyi bisikleti sürerken bayramlık kot pantolonumu giydirmekte bulmuştu…

ilk başta kot pantolonun sert ve dar olan paçaları pedalla orta dişlinin arasına sıkışmıyor gibi gözüküyordu..durum fena degildi yani…taa ki günün birinde aslında kot pantolonun ne kadar zalim bir suikast aracı olabilecegini bizzat görene kadar…

kumaş pantolonlar kota göre daha narin ve daha kolay yırtılabilir oldugu için, zincire sıkışan pantol paçası oluşan kuvvetle birlikte yırtılıyor ve böylece benim düşmem zorlaşıyordu…kot pantolon ise sertti ve yırtılmadı o gün…nasıl olsa artık sıkışmıyor diyerek biraz da agzım açık bir şekilde bisikleti sürerken o paça yine sıkıştı ve sıkışan pantol paçası beni aşagıya dogru çekti…kumaş pantolon olsa paçanın yırtılması ile birlikte kurtarabilirdim kendimi ama kot pantolonun paçası yırtılmamak ve kendisine verilen parayı hak edebilmek  için direniyordu adeta…ve ben kendimi bir tarafta bisikleti de maalesef diger tarafta degil bizzat üstümde buldum…dizlerim, ellerim soyulmuş, kan revan içerisinde bir yandan paçamı kurtarmaya çalışıyor bi yandan acaba rezilligimi bir gören oldu mu diye etrafı kolluyor bir yandan da burnumu çeke çeke aglıyordum…

ve yakışıklı kot pantolonla olan kadim dostlugumuz bundan böyle 16 yıl sürecek olan bir kine dönüştü…o günün suçlusu kot pantolondu ve agır ceza hakimi tuzsuz deli bekir hükmü çoktan vermişti: kot pantolon haindi…kalleşti..işe yaramazdı…kumaş pantolon karizmatik, parlak renkli ve kot kadar saglam degildi belki ama en azından vefakardı…

ve ben o olaydan sonra bir daha kot giymedim…elime bile almadım…taa ki iki gün önce yoldan geçen dengesiz bir sürücünün su birikintisinden sıçrattıgı çamurlu suyla üstümüz başımız çamur içinde kalana kadar…

velhasılı yol üzerindeki en yakın yere girip bir adet edinmek zorunda kaldık…30 beden küçük geldi 32 olsun, bunun da boyu kısaymış yoksa kadife mi olsun derken içimden düşünüyordum: nefes alıp vermeyen, muhakeme yetenegi bile olmayan  cansız bir nesneye 16 yıllık cezayı reva gören deli bekir acaba bir benzeri hatayı yapmaya kalkışacak her hangi bir insan evladına ne hüküm verir ?

bir kelime buldum çın çın öter;
adı candır.
bir erik kopardım can dalından;
içi can dolu,
adı can, yaprağı can, lezzeti candır.
bir gölge düştü önüme dedi ki:
bir yüküm var benden ağır
bir yüküm var beni taşır
adı candır.

toprak dedi ki:
can allahın yongasıdır
fakat ben bir deri bir kemik
kaldım.
bir de misafirim var adı candır.

işık dedi ki:
renklerden, kokulardan,
seslerden önce koşup geldim
insanoğluna nur topu gibi
bir müjde getirdim,
adı candır.

b. r. Eyuboğlu