geçen gün yine fotografçıya gittim…kendi fotograflarımın yanında iki tane de netten indirdigim fotograf vardı baskısını almak istedigim…memleketimden yansımalar tadında iki fotograf…dogru zamanda, dogru yerde çekilmiş hatta ödül almış fotograflardan iki adet…

bir de fotgorafçının pc ile baktık fotograflara. boyutlar şu olsun bu olsun diye konuşurken, iki tane fotografımı çok begendigini söyledi amca… evet o kadar fotograf içinde benim olmayan iki taneyi gösterince ben utandım, bunlar aslında benim degil diyemedim

“pasif yalan” söyledim aslında…sosyoloji literatürüne armaganım olsun bu da…

Sen kalbin atışında kanın akışında

Sen Şehrazat bir lamba bir hükümdar bakışında

Bir ölüm kuşunun feryadını duyarsın.

Sen bir rüya geceleyin gündüzün

Sen bir yağmur ince, hazin

Sen şarkılarca büyük uzun

Sen yolunu kaybeden yolcuların üstüne

Bir ömür boyu yağan bir ömür boyu karsın.

Sen merhamet sen şefkat sen tiril tiril kadın

Sen bir mahşer içinde en aziz yalnızlığı yaşadın

Sen başını çeviren cellat başının güne

Sen öyle ki sen diye diye seni anlayamayız..

Şehrazat ah Şehrazat..

Sen sevgili, sen can, sen yarsın…

S.Karakoç

Ünlü Kırgız yazar Cengiz Aytmatov un meşhur kitabında sıkça geçerdi bu ifade…Gün Olur Asra Bedel ya da diğer adıyla Gün Uzar Yüzyıl Olur

Efsaneye göre yıkıcı bir kavim olan juan juan lar ele geçirdikleri tutsakların kafalarını bir güzel traş ettikten sonra dımdıslak kalmış kafa derisini, yeni kesilmiş devenin işkembesi ile sıkıca sarar ve güneşin altında elleri kolları baglı beklemeye bırakırlarmış.

Kızgın güneş altındaki kölenin kafasındaki kurumaya başlayan işkembe bir yandan kafayı sarmalarken bir yandan da uzamaya başlayan saçlar kurumuş işkembeyi geçemedigi için kıvrılarak adamın kafasına batmaya başlarmış. Günlerce acılar içinde kıvranan köle, eğer nihayetinde sag kalmayı başarabilirse artık mankurt olur, geçmişini, ailesini, her şeyini unutur sadece efendisinin söyledigini yapmaya programlanan bir robot olurmuş adeta. Mankurt o kadar degerliymiş ki ki on tane normal köleye bedelmiş.

İşte yine böyle mankurtlaştırılan kendi oğlunu aramak için yollara düşen Nayman ana, juan juanların onu deve çobanı yaptıklarını görür. Defalarca onun annesi oldugunu, babasının adının dönenbay oldugunu söylemesine ragmen oglu onu hatırlamaz. ve akşam döndügünde sahiplerine bir kadının gelerek kendisine böyle böyle şeyler söyledigini anlatır. durumdan şüphelenen juan juanlar, onun eline bir yay ve ok vererek o kadını öldürmesini isterler. annesi yine ortaya çıkınca köle hiç şüphe etmeden annesini kalbinden oklayarak öldürür.

Cengiz Aytmatovun sembollerle anlatarak vermeye çalıştıgı anafikir hakkında falan teraneler sıralayacak degilim. mankurtlaştırılmış nesil edebiyatı da anlatmayacagım.

fakat sadece şunu söylemek isterim ki, ey aziz kaari, devenin işkembesi ile kaplanan kafanın içinde nasıl bir acı çekebilecegini az biraz tahayyül etmek istiyorsan, kendine bir genel cerrah ya da plastik cerrahı bul ve kafana sekiz on adet dikiş attır…sanırım aynı hissi ziyadesiyle veriyor ve bu efsane giderek gerçek olmaya başlıyor…

yüzümde aptal bir sırıtışla izledim ben bu filmi…

zira 2004 senesinde kütüphanede raflar arasında dolaşırken buldugum bi kitaptaki hikayeyi hatırlatıyordu senaryo…

1. dünya savaşı…memleketin yarısının askerde oldugu, gidenin kolay kolay gelmedigi zamanlar…köyün delikanlılarından abdül de savaşa gidenler arasındadır…anasıyla, yavuklusuyla vedalaşır…dönünce dügün yapacaklardır…

abdül cepheye gider, mektuplar gönderir..büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden öper.. ve tabi bol bol selam….

zaman geçer, mektupların arası açılır…derken tamamen gelmez olur …bir ay, üç ay, beş ay…bir yıl, iki yıl…

günlerden bir gün, abdül ün arkadaşlarından biri yaralandıgı için istirahat izni alıp çıkagelir…abdülün bir çarpışmada vuruldugunu gördügünü,  öldügünü söyler…feryat figan….

istirahat iznindeki bu asker, nası desem, abdülün yavuklusuyla işi pişirir…izni bitince cepheye geri döner…

aradan bi müddet zaman geçince bu sefer başka bi asker çıkagelir tam ters bi haberle…abdül ölmemiş ama istirahat iznine gelen izinden döndükten sonra bi çarpışmada ölmüştür…

kız kendini kuyunun birine atarak intihar eder…

abdül köyüne dönünce kafayı sıyırır…lakabı artık alık abdül dür…köyün bütün kuyularına dalgın dalgın bakarken türküsünü mırıldanır

yoluna ettim bak feda can ü teni

ölmeden bir kere göreydim seni …

yine türküsünü söyledigi günlerden birinde türkü yarıda kesilir, alık abdül kuyuya kendini atarak intihar eder…

Değmiş mi siz  karar verin bakalım ey kaari ?

dogrusu ikisinde de balık sadece bir sembol de olsa, sembole bakış şekillerini karşılaştırmak hoşuma gidiyor…

yine de behrengi anlattıgı sembolün bedelini hayatıyla ödemiş olmasıyla hayali’nin bir adım ilerisinde…

من می‌خواهم بدانم که، راستی راستی زندگی یعنی اینکه توی یک تکه‌جا، هی بروی و برگردی تا پیر بشوی و دیگر هیچ، یا اینکه طور دیگری هم توی دنیا می‌شود زندگی کرد. . .؟»

Ben bilmek istiyorum, gerçekten de yaşamak dedigimiz şey şu bir avuç yerde yaşlanıncaya kadar dolaşıp durmaktan mı ibaret, yoksa dünyada başka şekilde yaşamak da mümkün mü ?

videoya yapılan yorumlardan biri baya güldürdü beni.

asimo’nun mesajı: kızlardan uzak durun, zaman ve paradan tasarruf edin, mutlu olun…

Türk Edebiyatı niye çıkar ki? Bileniniz var mı Allah aşkına. Niye çıkıyor bu dergi? Yazısı çıkan bir iki akademisyenin dışında alan da yok herhalde. Beşir Ayvazoğlu bir toplantıda 400 tane devlet kurumlarında abonesi var, bayilerde neredeyse hiç satılmıyor demişti. Satılmaz tabii. Dergide bugüne ve bugünün insanına dair bir şey bulmanız çok zor. Herkes eski zaman diliminde yaşıyor. Sanki zaman algılarında bugün ve yarın gibi şeyler yokmuş gibi davranıyorlar. Dergide şu tür başlıklara çok sık rastlarsınız: Heey Koca Osmanlı, Bir Zamanlar Fatih’te, Eski Günlerin Getirdiği, Tozlu Rafların Arasında, Paslı Kütüphanemde Dinelirken, Elbet Bir Gün Viyana, Türk Armudunun Milli Kimliği vesaire vesaire.

Türk Edebiyatı dergisinde her şeyin başına “Türk” sıfat-ı müşebbehesi getirilir.  Derginin adından mıdır nedir bilmem. Mesela bu sayıda “Türk fotoğrafı”nı duydum. Gelecek sayılarda “Türk buğdayı”, “Türk Çimentosu”, “Türk Zırıltısı”nı duymaya hazır olun.

İlk yazının bir röportaj olması da yine bu dergiye mahsus olsa gerek. “Türk fotoğrafı” sanatçısı Gültekin Çizgen’le yapılmış. Birkaç sayfa ötede “Selimiye’nin Metafiziği” diye bir yazı var. İddialı bir başlığın altında Marifetname şunu der, İbn Arabi bunu der diye devam eden bir yazı bekliyor sizi. Peki sen diyorsun? Onun cevabı yok.

19.sayfada beton santrali, 34.sayfada makine parçaları satan bir firmanın reklamı. Dergi demek ki ekonomik krizde. Yoksa bu reklamlar edebiyat dergisine alınır mı yahu! Ya arkadaş satılmıyorsa, para da yoksa çıkarmayıverelim de oturalım demez bu dergici milleti. Onur meselesi yapar. “Donunu sattı, dergiyi çıkardı abi” dedirtmek için yırtar kendini.

H. Bilen Buğra’nın tatsız öyküsünde 5 tane dipnot var. Öyküyü unutmuş makale yazıyorum zannetmiş anlaşılan. Halit Ertuğrul gibi. Bu abimiz de dipnotlu roman yazanlardan. Allah rızası için ama. Herkes imana ersin diye.

Hararetle tavsiye ederim ki şiirlere hiç bakmayın. Hızlı bir şekilde Türk Edebiyatı’ndaki şiirlerden uzaklaşın. Vatan millet aşkı için.

kaynak: mecmualar.blogspot.com